Lecznicze działanie warzyw i owoców

Ziemniaki i pomidory

admin — Fri, 11 Sep 2009 14:15:41 +0000

Ziemniaki i pomidory trafiły do Europy dopiero po odkryciu Ameryki. Na początku XVI wieku przywieźli je z okolic dzisiejszego Peru żołnierze Pizzarra. Początkowo budziły nieufność. Używano ich na paszę, ale prawie nikt nie miał na tyle odwagi, by samemu ich próbować. Pamiętano co mówili Indianie, a mianowicie: że są trujące, gdy się ich za wiele je. Jest w tym sadzie odrobina prawdy, ponieważ spożycie zbyt wielu surowych, niedojrzałych pomidorów może być szkodliwe. Nie dotyczy to jednak owoców dojrzałych, nawet spożywanych na surowo. Większa ilość dojrzałych, ale surowych ziemniaków jest natomiast – w przeciwieństwie do ziemniaków gotowanych lub smażonych – trująca. Sok z ziemniaków najlepiej stosować przy nieżycie żołądka ze skłonnością do wrzodów. Ważna rola przypada tutaj zawartym w ziemniakach substancjom kleistym. Rozpościerają się one jak powłoka ochronna na błonie śluzowej żołądka i jelit, ułatwiając przebieg procesów leczniczych. Sok pomidorowy najlepiej stosować przy zaparciach wywołanych stanami kurczowymi w obrębie jelita grubego. Ważna funkcja przypada tu kwasom owocowym zawartym w pomidorach. Ich działanie polega na zasysaniu cieczy, przez co zwiększony zostaje wolumen stolca.

Szpinak

admin — Fri, 11 Sep 2009 14:15:02 +0000

Dawniej zwracano uwagę na dużą zawartość żelaza w szpinaku. Jest ona naprawdę imponująca – trzy miligramy w stu gramach warzywa. Ilość żelaza, którą nasz organizm potrafi zaabsorbować ze szpinaku, jest jednak stosunkowo mała, wynosi bowiem przeciętnie 1,3 procenta, a więc o wiele mniej niż w wypadku innych warzywa liściowych czy mięsa. Dowiodły tego badania przeprowadzone przez Layrisse’a, Martineza – Torresa i Heinricha (1971 i 1977). Te słabą przyswajalność przypisuje się głównie temu, że szpinak zawiera dużo szczawianów i fosforanów. W związku z tym wszystkim trudno polecać szpinak jako źródło żelaza. Ma on jednak wiele innych mocnych stron: szpinak zawiera bardzo dużo wolnego kwasu foliowego czyli witaminy B11 i zawiera roślinną sekretynę. Na sto kilokalorii czyli kcal szpinaku przypada prawie jeden miligram kwasu foliowego, a więc stosunkowo wielka ilość. Dzięki niemu organizm lepiej wykorzystuję substancję białkowe zawarte w pożywieniu, łatwiej tworzy szczególnie skomplikowane molekuły i krwinki czerwone. Sekretyna jest jednym z hormonów tkankowych wydzielanych w organizmie ludzkim przez błonę śluzową jelit i sterujących procesem trawienia. Pobudza produkcję alkaicznego soku trzustkowego.

Rzodkiewka

admin — Fri, 11 Sep 2009 14:14:29 +0000

Już w starożytnym Egipcie dozorcy wydzielali niewolnikom pracującym przy budowie piramid określone dzienne racje rzodkiewki, czosnku i cebuli. Wartość kaloryczna tych trzech produktów jest bardzo mała, wszystko więc wskazuje na to, że racjonowane były ze względu na swoje właściwości zdrowotne. Nadzorcom zależało na jak najszybszym zakończeniu budowy i nie chcieli, aby niewolnicy umierali przedwcześnie w wyniku schorzeń jelit, pęcherzyka żółciowego i wątroby. Stosowali zatem środki profilaktyczne. W europejskiej medycynie ludowej wykorzystywano natomiast rzodkiew do celów leczniczych, szczególnie w takich schorzeniach jelit i pęcherzyka żółciowego, które szły w parze z zaparciem. Spełniała ona zatem rolę środka terapeutycznego. Działanie lecznicze wykazują wszystkie odmiany tego warzywa wywodzące się od rzodkwi zwyczajnej, a więc: rzodkiew czarna, fioletowa, biała, rzodkiewki oraz niektóre odmiany zagraniczne, na przykład chińska rzodkiew oleista. Pozytywne oddziaływanie rzodkwi i jej soku na pęcherzyk żółciowy oraz wątrobę ma – inaczej niż w przypadku karczochów – charakter pośredni. Polega bowiem w początkowej fazie na wywieraniu korzystnego wpływu na jelito cienkie.

Melon i arbuz

admin — Fri, 11 Sep 2009 14:13:56 +0000

Oprócz melonów i arbuzów do tej grupy zaliczamy owoc papai, będącym ich dalszym krewnym. Wśród melonów rozróżnia się trzy główne odmiany: melon ananasowy (o gładkiej powierzchni skórki), melon siatkowaty (o posiatkowanej powierzchni skórki), kantalup (o prążkowanej powierzchni skórki); jego nazwa pochodzi od miejscowości Santa Lupa, znajdującej się pod Rzymem. W medycynie ludowej wykorzystuje się te trzy odmiany do tych samych celów: jako środek odwadniający, przeciw zaparciom, hemoroidom i na schorzenia reumatyczne. Melony są stosowane również jako środek przeciwgorączkowy. Arbuzy mają mniejszą zawartość cukru niż melony i dlatego są bardziej wskazane dla diabetyków. W medycynie ludowej zaleca się je do takich samych celów jak melony. W Stanach Zjednoczonych sok z arbuzów jest używany jako środek w pewnych schorzeniach nerek. W kosmetyce arbuzy znajdują podobne zastosowanie jak ogórki. Niektórzy ludzie, nadwrażliwi na kukurbitacyny, nie tolerują zawierających je arbuzów ( jak również zawierającej te substancje dyni). Ostatnio stwierdzono, że kukurbitacyny można wyeliminować przez podgrzewanie, przypadki zachorowań nie są więc tak liczne jak dawniej.

Marchew

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:18:29 +0000

Marchew oraz pozyskiwany z niej sok są już od dawna szeroko polecanym środkiem leczniczym. Warzywo to jest – jak pisał w roku 1563 Matthiolus w swojej książce „Działanie marchwi” – „miłe dla podniebienia”, a ponad to „uśmierza bóle brzucha, poprawia apetyt, wzbudza chęć do spełniania powinności małżeńskich, wzmaga wydzielanie moczu i sprzyja pozbywaniu się kamieni”. Nasi przodkowie znali również doskonale jej działanie odrobaczające. Potwierdziły to badania laboratoryjne, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci, ale także wielu osób dorosłych. Olejek eteryczny (lotny) znajdujący się w marchwi wpływa na mięśnie najczęściej występujących pasożytów jelitowych czyli owsików i glist ludzkich. Podrażnia on pasożyty, wskutek czego zwiększa się ich ruchliwość i zaczynają uciekać w kierunku „wyjścia”. Właśnie dlatego działanie to nazywamy „vermifuge” – „powodujące ucieczkę robaków”. Trwające przez dłuższy okres picia soku z marchwi zwiększa koncentracje olejku w jelicie. W rezultacie siła rażenia ulega zwiększeniu, a robaki paraliżowi. Nie stawiają wówczas oporu i mogą być z łatwością wydalone. Dotyczy to zwłaszcza owsików, które przebywają przeważnie w dolnej części jelita grubego.

Karczoch

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:16:32 +0000

Jabłka zawierają pektyny, które podobnie jak węgiel kostny, mają tę właściwość, że wiążą substancje toksyczne występujące w jelitach. Pektyny są najbardziej skuteczne wówczas, gdy spożywa się jabłka utarte drobno na szklanej tarce. W razie biegunek stosujemy następującą dietę jabłeczną według Mora: tysiąc do tysiąc pięćset gramów jabłek dzielimy na porcje i spożywamy przez cały dzień, ucierając je uprzednio jak najdrobniej. Skórkę i gniazda nasienne jabłek wyrzucamy. Wieczorem warto zjeść jabłko starte drobno wraz ze skórką. Spowoduje to związanie wszystkich substancji trujących, które nagromadziły się w jelicie w ciągu dnia. Dzięki doktorowi D. C. Jarvisowi popularny stał się taki oto napój z octu jabłkowego przeznaczony do codziennego użytku: dwie łyżeczki octu jabłkowego wymieszać z dwoma łyżeczkami miodu. Uzupełnić wodą do objętości jednej ósmej litra. Pić między posiłkami i w ich trakcie. Przy zmęczeniu porannym, zawrotach głowy i mdłościach zaleca się większe dawki napoju ( nawet do jednego litra). Należy go wówczas pić na pusty żołądek, to jest zaraz po obudzeniu się. Z zsuszonych skórek jabłek przyrządza się herbatkę o działaniu regulującym stolec.

Jabułka

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:16:03 +0000

Czosnek

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:15:37 +0000

Czosnek jest jedną z najstarszych roślin leczniczych i przypraw. W starożytnych Chinach, skąd się wywodzi, ceniono go jeszcze przed wynalezieniem pisma, w czasach „legendarnych cesarzy”. Chińscy cesarze poszukiwali wytrwale cudownego środka zapewniającego długowieczność. Nie mogli więc pominąć czosnku. Medycyna akademicka przez długi czas z rezerwą traktowała ludowe przekonania o tym, że czosnek przeciwdziała zwapnieniu tętnic i dzięki temu przedłuża życie. Sytuacja uległa zmienia w roku 1975. Właśnie wtedy naukowcy Jain i Konar przeprowadzili serie badań na królikach karmionych czosnkiem i wykazali jednoznacznie, że stopień zwapnienia tętnic był u tych królików o pięćdziesiąt procent mniejszy niż u innych, które wprawdzie były karmione taką samą paszą wzmagającą proces wapnienia, ale nie dostawały czosnku. Wyciąg z czosnku pospolitego obniża w szczególności poziom tłuszczu i cholesterolu we krwi, które przyczyniają się do wapnienia tętnic, to znaczy tłuszczów o niskim skupieniu (LDL). Zwiększa jednocześnie poziom tłuszczów o wysokim skupieniu (HDL) przeciwdziałających wapnieniu tętnic. Czosnek działa korzystnie na procesy fermentacyjne w jelitach oraz usuwa wzdęcia i niestrawności, działa przeciw pasożytom jelitowym oraz ogólnie wzmacnia organizm.

Czarny bez

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:13:01 +0000

Czarny bez znajduje się w oficjalnym spisie leków. Dojrzałe owoce są łagodnym środkiem przeczyszczającym, jednakże ich „dawka” musi być bardzo mała, ponieważ w przeciwnym razie zawarta w nich szkodliwa substancja, zwana sambunigryną, może spowodować mdłośći i wymioty. Szczególnie dużo sambunigryny znajduje się w surowych, niedojrzałych owocach i dlatego są one po prostu trujące. Przystępując do gotowania czarnego bzu trzeba więc uważać, by do garnka nie dostały się owoce zielone, niedojrzałe lub na wpół dojrzałe, które często kryją się w baldachu tuż obok owoców dojrzałych. Osoby znające się na rzeczy nie gotują bzu bezpośrednio po zbiorach lecz pozostawiają przez dwa do trzech dni na słońcu, aby dojrzał. Takie postępowanie redukuje truciznę. Owoce można też wysuszyć. Można też przyrządzić z nich powidełka, zagotowując je i przecierając je przez drobne sitko, aby usunąć pestki. Bardzo dobry jest również sok z czarnego bzu. Wolno go jednak pić tylko po przegotowaniu, gdyż w stanie surowym jest źle tolerowany. W celach leczniczych wystarczy zaaplikować sobie jedną lub dwie łyżki stołowe soku czy powidełek podczas posiłków. Wzmacnia to odporność organizmu oraz pomaga na reumatyzm, artretyzm, zapalenie oskrzeli i infekcje grypowe.

Borówka czarna

admin — Fri, 11 Sep 2009 12:12:32 +0000

Borówka czarna (czernica, czarna jagoda) zawiera siedem procent garbników oraz niebieski barwnik antocyjanowy działający antybakteryjnie. Dzięki kombinacji tych dwóch składników garbnika i barwnika – czernicę są jednym z najlepszych naturalnych środków antybiegunkowych. Barwnik wdziera się do wnętrza bakterii i hamuje ich rozwój. Garbniki natomiast wyściełają zaognioną błonę śluzową jelit, tworząc na niej cienką błonkę, w której nadwątlone bakterie zostają uwięzione. Następnie błona ta – tak jak strupek odrywa się i zostaje wydalona wraz z bakteriami. Mamy tu więc do czynienia z bardzo pożyteczną współpracą jednej rośliny. W razie biegunki stosujemy jagody suszone. Wystarczy wziąć pięćdziesiąt – sto gramów takich Jagów dobrze je przeżuć i połknąć. Można również namoczyć je w wodzie lub w wytrawnym, czerwonym winie, które zawiera garbniki, a następnie wypić zrobiony w ten sposób napój. Suszone czernice SA dostępne w aptekach i mają „oficjalny” status lekarstwa. Chętnie stosuje się je również jako środek do płukania gardła. W takim wypadku należy je gotować w wodzie dopóty, dopóki wywar zupełnie nie ściemnieje, co jest oznaką uwolnienia się antybakteryjnego barwnika.