Lecznicze działanie warzyw i owoców

Już w starożytnym Egipcie dozorcy wydzielali niewolnikom pracującym przy budowie piramid określone dzienne racje rzodkiewki, czosnku i cebuli. Wartość kaloryczna tych trzech produktów jest bardzo mała, wszystko więc wskazuje na to, że racjonowane były ze względu na swoje właściwości zdrowotne. Nadzorcom zależało na jak najszybszym zakończeniu budowy i nie chcieli, aby niewolnicy umierali przedwcześnie w wyniku schorzeń jelit, pęcherzyka żółciowego i wątroby. Stosowali zatem środki profilaktyczne. W europejskiej medycynie ludowej wykorzystywano natomiast rzodkiew do celów leczniczych, szczególnie w takich schorzeniach jelit i pęcherzyka żółciowego, które szły w parze z zaparciem. Spełniała ona zatem rolę środka terapeutycznego. Działanie lecznicze wykazują wszystkie odmiany tego warzywa wywodzące się od rzodkwi zwyczajnej, a więc: rzodkiew czarna, fioletowa, biała, rzodkiewki oraz niektóre odmiany zagraniczne, na przykład chińska rzodkiew oleista. Pozytywne oddziaływanie rzodkwi i jej soku na pęcherzyk żółciowy oraz wątrobę ma – inaczej niż w przypadku karczochów – charakter pośredni. Polega bowiem w początkowej fazie na wywieraniu korzystnego wpływu na jelito cienkie.